خبرگزاری آریا- نسل آینده باید بداند که زبان مادری، میراثی هویت‌ساز و سرمایه‌ای فرهنگی است.
به گزارش خبرنگارآریادرساری: نسل آینده باید بداند که زبان مادری، میراثی هویت‌ساز و سرمایه‌ای فرهنگی است که صیانت از آن، مستلزم شناخت، تکریم و به‌کارگیری مستمر آن است. هفته مازندران می‌تواند و باید به فرصتی برای معرفی نظام‌مند فرهنگ بومی، آیین‌ها، موسیقی، ادبیات، صنایع‌دستی، مفاخر تاریخی و ظرفیت‌های گردشگری این استان در گستره ملی تبدیل شود؛ فرصتی برای آنکه مازندران نه صرفاً به‌عنوان مقصدی برای سفر و تفریح، بلکه به‌مثابه سرزمینی برخوردار از تمدن، فرهنگ، اصالت و سرمایه‌های انسانی به ایران و جهان معرفی شود. افتخار به گذشته، آنگاه ارزشمند و ماندگار خواهد بود که به چراغ راه آینده تبدیل شود. مازندران فردا باید استانی باشد که در آن، جنگل‌های ارزشمند هیرکانی و پهنه آبی خزر از گزند تخریب مصون بمانند؛ کشاورزی در مسیر بهره‌وری و رونق قرار گیرد؛ جوانان از فرصت‌های شایسته اشتغال، کارآفرینی و خلاقیت برخوردار شوند؛ گردشگری بر مدار مسئولیت‌پذیری و ملاحظات زیست‌محیطی توسعه یابد؛ فرهنگ و زبان بومی استمرار پیدا کند و دانش، فناوری و سرمایه انسانی، پیشران حرکت در مسیر پیشرفت باشند. مازندران آینده، استانی نیست که بهای توسعه آن را طبیعت بپردازد یا زیبایی‌های خدادادی‌اش قربانی توسعه نامتوازن و ناپایدار شود؛ بلکه باید الگویی از توسعه متوازن و هوشمندانه باشد که در آن، میان عمران و حفاظت از محیط‌زیست، میان سنت و نوآوری و میان هویت بومی و همبستگی ملی، تعادلی پایدار و آینده‌نگرانه برقرار شود. در چنین افقی، شعار «مازندران سبز، ایران پایدار» صرفاً یک عبارت زیبا یا عنوانی مناسبتی نیست؛ بلکه تبیین یک مسئولیت تاریخی و اجتماعی و بازتاب یک باور بنیادین است: صیانت از منابع طبیعی مازندران، حفاظت از جنگل‌ها، رودخانه‌ها، خاک، تالاب‌ها و دریای خزر، در حقیقت پاسداری از بخشی از سرمایه‌های زیستی و آینده پایدار ایران است. تحقق این آرمان، نه با شعارهای مقطعی، بلکه با مشارکت آگاهانه مردم، تدبیر و مسئولیت‌پذیری مدیران، دانش و نوآوری دانشگاهیان، سرمایه‌گذاری و تلاش کارآفرینان، خلاقیت هنرمندان و مطالبه‌گری هوشمندانه رسانه‌ها امکان‌پذیر خواهد بود. شایسته است هفته مازندران به نقطه عزیمتی برای شکل‌گیری برنامه‌ها و اقدامات ماندگار تبدیل شود؛ از معرفی نظام‌مند مفاخر و چهره‌های اثرگذار استان و ثبت و ترویج میراث زبانی و فرهنگی گرفته تا حمایت هدفمند از قهرمانان و استعدادهای جوان، صیانت از میراث طبیعی و تاریخی و معرفی ظرفیت‌های فرهنگی، اقتصادی و گردشگری این خطه. مدارس و دانشگاه‌ها، رسانه‌ها، نهادهای فرهنگی، خانواده‌ها، سازمان‌های مردم‌نهاد و دستگاه‌های اجرایی، هر یک می‌توانند سهمی مؤثر در تحقق این حرکت جمعی ایفا کنند. آنچه اهمیت دارد، عبور از نگاه مناسبتی و تبدیل هفته مازندران به جریانی مستمر از شناخت، همبستگی، مسئولیت‌پذیری و اقدام است؛ به‌گونه‌ای که آثار و دستاوردهای آن، پس از پایان تقویمی این هفته نیز در ذهن، رفتار و زندگی اجتماعی مردم استمرار یابد. مازندران، سرزمین ریشه‌های پرافتخار، فرهنگ دیرپا و مردمان بزرگ است؛ اما عظمت یک سرزمین تنها به شکوه گذشته و افتخارات تاریخی آن وابسته نیست، بلکه به میزان توانایی آن در ساختن آینده‌ای روشن، شایسته و امیدآفرین برای نسل‌های پیش‌رو نیز بستگی دارد. 14 آبان، روز ملی مازندران، فرصتی است تا بار دیگر به این دیار افتخار کنیم؛ به زبان و فرهنگش، به جنگل و دریایش، به پهلوانان و قهرمانانش، به فرهیختگان و مفاخرش و به مردمانی که با سخت‌کوشی، نجابت، اصالت و امید، حیات و پویایی این سرزمین را استمرار بخشیده‌اند. بیاییم این افتخار را به مسئولیت تبدیل کنیم؛ مسئولیت پاسداشت میراث نیاکان، صیانت از مواهب طبیعی، پرورش استعدادهای نسل آینده و ساختن استانی که شایسته پیشینه تاریخی، ظرفیت‌های تمدنی و شأن مردمان خویش باشد. مازندران فردا باید سرزمینی باشد که فرزندانش نه‌تنها به گذشته پرافتخار آن مباهات کنند، بلکه در آن با امید زندگی کنند، با دانش و خلاقیت آینده‌اش را بسازند و با تکیه بر هویت اصیل خویش، پیام‌آور فرهنگ، پیشرفت و سربلندی ایران در جهان باشند.