خبرگزاری آریا - هم‌زمان با شب شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، سیره آن حضرت در دفاع از حق، ولایت‌مداری و همراهی با امیرالمؤمنین (ع) بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است؛ آموزه‌هایی که در تاریخ اسلام ماندگار شده‌اند.
حضرت زهرا (س) یکی از پنج بانوی قدسی تاریخ جهان به شمار می رود و جایگاه بسیار رفیعی در دین اسلام دارد. آن حضرت (س) سومین معصوم، دختر معصوم، همسر معصوم و مادر معصوم و دارای ویژگی های ممتاز متعددی است.
بی شک بر کسی پوشیده نیست که حضرت زهرا (س) مجموع صفات پدرشان، حضرت محمد (ص) را در خود دارند. حضرت زهرا (س) نه تنها صفات پدر را در خود داشتند، بلکه هر آنچه از علم، معرفت، اخلاق وایمان پدر در دست داشتند و برای دیگران به اشتراک می گذاشتند، که حقیقت اسلام زنده بماند و جاودانه شود.
امشب مصادف با شب شهادت بانوی دو عالم، حضرت فاطمه زهرا(س) است؛ بانویی که نامش با دفاع از حق برای همیشه در تاریخ جاودانه شد. ولایت‌مداری فاطمه زهرا(س) همراه بودن با امیرالمومنین(ع) در همه ابعاد زندگی فردی و اجتماعی بود و در آخرین وصیت خود، دعوت به غافل نشدن از امام زمان(عج) کرد.
ولایت‌مداری فاطمه زهرا(س) تنها در یک عرصه خلاصه نمی‌شد. او همراه بودن با امیرالمومنین(ع) را در حوزه‌های زندگی فردی و اجتماعی، در همه ابعادش تجربه کرد. چه در فرزندداری و خانه‌داری و چه در فضای بیرون اجتماعی، در همه موارد با امیرالمومنین(ع) همراه و همگام بود.
یکی از ویژگی‌های مهم زندگی حضرت فاطمه زهرا(س) که در آخرین وصیت‌نامه این بانوی بزرگوار نیز متجلی شده است، دعوت به غافل نشدن از امام زمان است. او در وصیت خود فرمود: «من هیچ وقت از امام زمانم غافل نبودم.» این جمله کوتاه اما عمیق، نشان‌دهنده بصیرت و معرفت بالای آن حضرت به مقوله امامت و ولایت است. حضرت فاطمه(س) به ما آموخت که باید به ولایت وفادار بود و در هیچ شرایطی، حتی در سخت‌ترین لحظات زندگی، از یاد امام زمان خود غافل نشویم.
این وصیت حضرت زهرا(س) برای امروز ما نیز درس‌آموز است. در روزگاری که دشمنان تلاش می‌کنند با جنگ شناختی و فرهنگی، اراده ملت‌ها را سست کنند، تمسک به سیره فاطمی و وفاداری به ولایت، بهترین راه عبور از بحران‌ها و فتنه‌هاست. بانوی دو عالم با ایستادگی خود در برابر ظلم و دفاع از حق امیرالمومنین(ع)، به همه نسل‌ها آموخت که ولایت‌مداری، یک انتخاب آگاهانه و یک تکلیف الهی است که باید با تمام وجود از آن محافظت کرد.
سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، روزی است که تاریخ اسلام بار دیگر بر زخم‌های کهنه خود انگشت می‌گذارد؛ روزی که نه فقط یاد یک بانوی بزرگ، بلکه یاد مظلومیتی فراموش‌نشدنی زنده می‌شود؛ مظلومیتی که از دل خانه کوچک پیامبر آغاز شد و تا امروز در سینه‌های مومنان باقی مانده است.
فاطمه زهرا(س) تنها دختر پیامبر اسلام نبود؛ در روایات از او با القاب بلندمرتبه‌ای چون کوثر، صدیقه، طاهره، راضیه، مرضیه و ام‌ابیها یاد شده است؛ پیامبر اکرم(ص) درباره او فرمود: «فاطمه پاره تن من است؛ هر که او را بیازارد مرا آزرده است.»
این تعبیر، عمق پیوند روحی پیامبر با دخترش را نشان می‌دهد؛ بانویی که به شهادت بسیاری از مورخان، خالص‌ترین آیینه اخلاق نبوی بود.
تاریخ اسلام روزهای تلخی را پس از رحلت پیامبر رقم زد، در حالی که مدینه هنوز در شوک فقدان رسول خدا بود، اختلاف‌ها، منازعات و بی‌مهری‌ها، خانه اهل‌بیت را در تنگنای سختی قرار داد؛ روایت‌ها می‌گویند حضرت فاطمه(س) در دفاع از حق و در حمایت از ولایت علی(ع) در برابر فشارها ایستاد و همین ایستادگی، رنج‌های فراوانی بر او وارد ساخت.
در منابع شیعی آمده است که فاطمه(س) در ماجرای هجوم به خانه‌اش، مورد ضرب و آسیب قرار گرفت و اثر همان جراحات، او را به بستر بیماری برد؛ حضرت، در سن کوتاه 18 سالگی دعوت حق را لبیک گفت؛ در حالی که پهلویش مجروح، بازویش کبود و قلبش از رنج غربت شکسته بود.
بر اساس نقل‌ها، در آخرین لحظات زندگی، دست‌های کودکان خردسالش حسن، حسین و زینب(س) را گرفت و وصیت کرد: «مرا شبانه غسل دهید، شبانه کفن کنید و شبانه خاکم کنید».
این‌که مزار دخت پیامبر پنهان است، از مهم‌ترین نشانه‌های مظلومیت او به‌شمار می‌آید؛ گویی تاریخ را واداشته است تا برای یافتن چرایی این غربت، همیشه در برابر نام زهرا(س) متوقف شود.
شیعیان معتقدند این پنهان بودن، اعتراض جاودانه حضرت به آنچه بر او گذشت، است.با وجود عمر کوتاهش، حضرت فاطمه(س) سرچشمه سه جریان مهم در تاریخ اسلام شد، الگوی زن مسلمان در عفاف و حجاب، نشان عدالت‌خواهی و دفاع از حق و تجسمی از تربیت الهی و ولایت‌مداری.
از نگاه روایات، فاطمه(س) «بهانه آفرینش» و «ام‌ابیها» است؛ بانویی که ایمان، جهاد، خانه‌داری، تربیت فرزند، دفاع از ولایت و صبر را در اوج خود جمع کرده بود.
حضرت فاطمه زهرا(س) شخصیتی است که سرچشمه نور و معنویت، معیار عدالت‌طلبی و فرهنگ ولایت، الگوی کامل زن مسلمان، مادر نسل امامت و نماد مظلومیتی ماندگار به شمار می‌آید.
مومنان هر سال در ایام شهادت آن حضرت، با اقامه عزاداری، بازخوانی خطبه فدکیه و یادآوری مظلومیت ایشان، پیوند خود را با اهل‌بیت تجدید می‌کنند؛ اشک‌هایی که بر مظلومیت دختر پیامبر جاری می‌شود، تنها اشک بر گذشته نیست؛ سوگ برای عدالت ازدست‌رفته‌ای است که فاطمه برای احیای آن جنگید.
شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ اسلام است؛ رویدادی که امشب در مازندران، با اشک و ناله بازخوانی شده است.