خبرگزاری آریا - پیکر احمد آرام، داستان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس نام‌آشنای بوشهری، چهارشنبه در قطعه هنرمندان بوشهر به خاک سپرده شد؛ نویسنده‌ای که فرهنگ و اقلیم جنوب در آثارش جایگاهی ویژه داشت.
زنده یاد احمد آرام، داستان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان بوشهری که با روایت‌هایی آمیخته به فرهنگ و خیال جنوب در ادبیات معاصر ایران شناخته می‌شد، پس از یک دوره بیماری دوشنبه شب در بیمارستان شهدای خلیج‌فارس بوشهر جان، به جان آفرین تسلیم کرده بود.
زنده احمد آرام متولد سال 1330 در بوشهر بود که طی چند دهه فعالیت ادبی، با خلق آثاری متفاوت در حوزه داستان‌نویسی، به یکی از چهره‌های شناخته‌شده ادبیات داستانی معاصر ایران تبدیل شد.
بهره‌گیری از فرهنگ بومی، ویژگی‌های اقلیمی جنوب و تلفیق واقعیت و خیال از شاخصه‌های اصلی آثار این نویسنده به شمار می‌رفت؛ ویژگی‌هایی که به آثار او هویتی متمایز بخشیده بود.
این نویسنده بوشهری علاوه بر داستان‌نویسی، در زمینه نمایش‌نامه‌نویسی نیز فعالیت داشت و با حوزه‌های تئاتر و سینما آشنا بود.
آثار او به‌واسطه ساختارهای روایی متفاوت، فضاهای وهم‌آلود و توجه به مؤلفه‌های فرهنگی جنوب ایران، جایگاه ویژه‌ای در ادبیات داستانی معاصر پیدا کرده‌اند.
از جمله آثار احمد آرام می‌توان به «غریبه در بخار نمک»، «مرده‌ای که حالش خوب است»، «آن‌ها چه کسانی بودند؟»، «همین حالا داشتم چیزی می‌گفتم»، «به چشم‌های هم خیره شده بودیم»، «حلزون‌های پسر»، «بیدار نشدن در ساعت نمی‌دانم چند»، «باغ استخوان‌های نمور»، «تربیت‌کننده سگ‌ماهی» و «خوکچه بادنما» اشاره کرد.
مجموعه داستان «غریبه در بخار نمک» از آثار شناخته‌شده این نویسنده است که در آن، ظرفیت‌های فرهنگی و روایی جنوب ایران با شیوه‌های نوآورانه داستان‌پردازی درهم آمیخته است.
آرام در آثار خود با خلق جهان‌های داستانی متفاوت، واقعیت‌های زندگی را با عناصر خیال و وهم پیوند می‌داد و از این رهگذر، روایت‌هایی متمایز از تجربه زیسته و فرهنگ جنوب ایران ارائه می‌کرد.